Tanım: Kamu otoritelerinin ve yargı organlarının işlem tesis ederken veya karar verirken kişisel sempati, önyargı, keyif veya siyasi saiklerle değil; nesnel, objektif, denetlenebilir ve hukuken kabul edilebilir olgulara dayanmak zorunda olması ilkesidir.
Açıklama: Keyfîlik yasağı, Anayasa m. 2'deki hukuk devleti ilkesinin en temel tezahürüdür. Bir işlemin keyfî sayılması için: benzer hukuki ve fiili durumda olan kişilere makul hiçbir nesnel gerekçe gösterilmeksizin farklı muamele yapılması; kararın mantıksal ve hukuki dayanaktan tamamen yoksun bulunması; idarenin sahip olduğu takdir yetkisini kamu yararı dışında sübjektif amaçlarla kullanması yeterlidir. AYM bireysel başvuruda derece mahkemelerinin bariz takdir hatası içeren veya keyfî kararlarını adil yargılanma hakkı kapsamında ihlal sebebi sayar.
Hukuki Dayanak: Anayasa m. 2, 10, 36, 125
Örnek: Aynı sınavda aynı puanı alan ve güvenlik soruşturmaları birebir temiz olan iki adaydan birinin hiçbir gerekçe gösterilmeksizin atanıp diğerinin atanmaması veya mahkemenin benzer iki emsal dosyada gerekçesiz biçimde taban tabana zıt kararlar vermesi.
İlgili Kavramlar: Hukuk devleti ilkesi, bariz takdir hatası, nesnellik, eşitlik ilkesi