Tanım: Anayasa normlarının iç hukuk düzenindeki en üstün kural olduğunu; yasama, yürütme ve yargı organlarını, idare makamlarını ve tüm gerçek ve tüzel kişileri istisnasız bağladığını hükme bağlayan temel anayasal ilkedir.
Açıklama: Anayasa m. 11 iki temel emredici fıkradan oluşur: Bağlayıcılık (m. 11/1) — "Anayasa hükümleri, yasama, yürütme ve yargı organlarını, idare makamlarını ve diğer kuruluş ve kişileri bağlayan temel hukuk kurallarıdır." Anayasa yalnızca devleti değil, toplumu ve fertleri de bağlar. Üstünlük (m. 11/2) — "Kanunlar Anayasaya aykırı olamaz." Bu kural normlar hiyerarşisinin temelidir. Bir kanun, CBK veya yönetmelik Anayasa'ya aykırı ise AYM veya idari mahkemeler tarafından iptal edilmek zorundadır.
Hukuki Dayanak: Anayasa m. 11, 138, 148, 153
Örnek: TBMM'nin kabul ettiği bir kanun maddesinin, Anayasa'nın bir temel hakkı koruyan amir hükmüne açıkça zıt olması durumunda; AYM'nin m. 11/2'deki "Kanunlar Anayasaya aykırı olamaz" ilkesine dayanarak ilgili kanun maddesini iptal etmesi.
İlgili Kavramlar: Normlar hiyerarşisi, Kelsen piramidi, AYM norm denetimi, hukukun üstünlüğü