Tanım: Anayasa'da yer alan münferit bir hükmün tek başına soyutlanarak değil; Anayasa'nın genel sistematiği, Başlangıç kısmı, devletin temel nitelikleri ve diğer maddeleriyle kurduğu anlam bütünlüğü gözetilerek yorumlanmasıdır.
Açıklama: Anayasa hükümleri birbirine rakip adacıklar değildir. Sistematik yorumda: bir hak maddesi yorumlanırken genel sınırlama çerçevesi olan m. 13, kötüye kullanma yasağı olan m. 14 ve yargı denetimini düzenleyen m. 125 birlikte ele alınır. Yürütmenin bir yetkisi incelenirken (örneğin m. 104), yasama yetkisinin asliliği (m. 7) ve yargı bağımsızlığı (m. 9, 138) göz ardı edilemez. Bir maddeye verilen anlam, Anayasa'nın başka bir temel güvencesini anlamsız veya uygulanamaz hâle getiremez.
Hukuki Dayanak: Anayasa Başlangıç; m. 2, 11, 13, 104, 138
Örnek: Cumhurbaşkanının yürütme yetkisine dayanarak çıkardığı bir kararnamenin kapsamı belirlenirken Anayasa m. 104/17'nin tek başına değil; m. 7 (yasama yetkisinin devredilmezliği) ve m. 123 (idarenin kanuniliği) ile birlikte okunarak kanun alanına tecavüz edemeyeceğinin tespiti.
İlgili Kavramlar: Anayasanın bütünlüğü ilkesi, başlangıç ilkeleri, normlar arası ahenk, bağlamsal yorum