Belgede aldatıcılık yeteneği (iğfal kabiliyeti), sahte olarak düzenlenen veya tahrif edilen bir resmî/özel belgenin; muhatabı olan kişileri ya da kamu görevlilerini ilk bakışta şüphelendirmeyecek, normal bir dikkat ve özenle bakıldığında gerçek bir belge izlenimi verecek nitelikte bulunmasıdır.
Yargıtay uygulamasında aldatıcılık yeteneği sahtecilik suçlarının olmazsa olmaz (kurucu) unsurudur:
Kaba Sahtecilik Suç Oluşturmaz: Belgedeki sahtelik çıplak gözle, özel bir incelemeye gerek kalmaksızın ilk bakışta hemen anlaşılabiliyorsa (kâğıt kalitesi çok bozuksa, yazı silintisi çok barizse veya imza yerine karalama yapılmışsa), belgenin aldatıcılık yeteneği yoktur; suç oluşmaz ve sanık hakkında beraat kararı verilir.
Aldatıcılık yeteneğinin bulunup bulunmadığı mahkeme hâkimi tarafından bizzat duruşmada incelenmeli ve gerekçeli kararda tartışılmalıdır.
Hukuki Dayanak: TCK m. 204, 207; Yargıtay Ceza Genel Kurulu iğfal kabiliyeti içtihatları.
Örnek: Renkli fotokopi makinesinde adi A4 kâğıdına basılmış, kabartma mühürleri ve hologramı bulunmayan sahte bir ehliyetin polis kontrolünde ilk saniyede sahte olduğunun anlaşılması durumunda; belgenin iğfal kabiliyeti bulunmadığı gerekçesiyle sahtecilik suçundan beraat kararı verilmesi.
İlgili Kavramlar: İğfal Kabiliyeti, Kaba Sahtecilik, Aldatma Gücü, Mahkemenin Gözlem Tutanağı.