Tanım: İş ilişkisinin kurulmasında, çalışma koşullarının belirlenmesinde, terfide ve iş akdinin feshinde işverenin çalışanlar arasında haklı ve nesnel bir neden olmaksızın ayrım yapmasını yasaklayan; eşit değerde işe eşit ücret ödenmesini emreden ilkedir.
Açıklama: Anayasa m. 55 uyarınca "Ücret emeğin karşılığıdır. Devlet, çalışanların yaptıkları işe uygun adaletli bir ücret elde etmeleri için gerekli tedbirleri alır." 4857 sayılı İş Kanunu m. 5 uyarınca işveren, esaslı nedenler olmadıkça tam süreli çalışanla kısmi süreli çalışan veya cinsiyet/gebelik sebebiyle işçiler arasında farklı işlem yapamaz. Bu borca aykırı davranan işveren, işçiye dört aya kadar ücreti tutarında ayrımcılık tazminatı ödemekle yükümlüdür.
Hukuki Dayanak: Anayasa m. 10, 49, 50, 55; 4857 sayılı İş Kanunu m. 5 (eşit davranma ilkesi); ILO 100 ve 111 sayılı sözleşmeler
Örnek: Aynı fabrikada aynı işi yapan, aynı kıdeme ve performans değerlerine sahip bir kadın işçiye erkek meslektaşından daha düşük temel maaş ödenmesi durumunda işverenin eşit davranma borcunu ihlal etmesi ve ayrımcılık tazminatına mahkûm edilmesi.
İlgili Kavramlar: Eşit davranma borcu, eşit işe eşit ücret, ayrımcılık tazminatı, ILO standartları