Dilencilik suçu, çocukları, beden veya ruh bakımından kendini idare edemeyecek durumda bulunan engelli veya muhtaç kişileri dilencilikte bir sömürü aracı olarak kullanmak eylemidir (TCK m. 229).
TCK m. 229 çok açık bir ayrım koyar:
Kendi Başına Dilenmek Suç Değildir: Bir yetişkinin tek başına sokakta dilenmesi ceza hukuku anlamında bir suç değildir; Kabahatler Kanunu m. 33 gereğince idari para cezası ve paraya el koyma yaptırımına tabidir.
Çocuk ve Engellileri Dilendirmek Suçtur (TCK m. 229): Çocukları veya aciz kişileri dilencilikte araç olarak kullanan kişi bir yıldan üç yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.
Eylemin üstsoy, altsoy, vasi tarafından veya örgütlü işlenmesi hâlinde ceza artırılır.
Hukuki Dayanak: TCK m. 229; 5326 sayılı Kabahatler Kanunu m. 33; 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu.
Örnek: Anne ve babanın 6 ve 8 yaşlarındaki küçük çocuklarını her sabah trafik ışıklarına götürerek zorla arabalardan para istemeye ve dilenmeye mecbur bırakması eyleminin TCK m. 229 uyarınca cezalandırılması.
İlgili Kavramlar: Çocuk İstismarı, Kabahatler Kanunu m. 33 Ayrımı, Sömürü Amacı, Koruyucu Tedbirler.